บทที่ 437

ค่ำคืนนั้นเงียบเหงา มีเพียงแสงเทียนบนเชิงเทียนในโรงแรมเท่านั้นที่แกว่งไปมาอย่างเงียบ ๆ แต่สถานที่กลับเงียบลงมากขึ้นเรื่อยๆ และได้ยินเสียงลมหายใจได้ชัดเจน

ย่างก้าวของซูเหมิงหยานหยุดอยู่กับที่ ใบหน้าของเธอตกตะลึง และเธอไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับไปมองอีกครู่หนึ่ง

“ไงล่ะ? ยัยผู้หญิงอัปลักษณ์ หรือว่าตัวเองน่...